یاحق

 

اری خدای من                                            

                                                    

راه رسیدن به تو          

 

                                           از خود تو میگذرد

 

  

نامت سپیده دمی ست که بر پریشانی آفتاب مینگرد.

متبرک باد نام تو

و ما همچنان دوره میکنیم .

شب را ، روز را ، هنوز را

 

            

 

 

از دیدن زیبایی ها پر از شادی توام با آرامش ابدی میشوم.

اما دیگر روز ، نمی دانم چگونه آن را از یاد ببرم .

شاید با دیدن زشتی ها .

اما مگر انسان می تواند بدون دیدن زشتی ها ، زیبایی ها را دریابد؟؟!

 

 

 

دریا اگر آدم باشد که دیگر دریا نیست

اما

آدم اگر دریا شود

تازه آدم شده است !!!

  

                                        

 

 

گل گندم خوب است .

گل خوبی زیباست

ای دریغا که همه مزرعه دلها را

علف هرزه کین پوشاندست

هیچ کس فکر نکرد

که در این آبادی ویران شده دیگر نان نیست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

که چرا سیمان نیست

و کسی فکر نکرد

که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است

که به غیر از انسان

هیچ چیز ارزان نیست

 

                    

             

این روزا چرا خدای اینقدر برای جوونای ما دور از دسترس شده؟

چرا یک جوان باید بیاد و اینقدر راحت وجود خدا رو رد کنه .

چقدر دلم میگیره .

وقتی بارها و بارها میدیدیم که برای رد وجود خدا اینقدر پافشاری میکنن .

برای رد خودشون نه خدا .

چقدر افسوس می خورم توی این شبهای قدر ، کی درک کرد؟ کی فهمید؟ کی واقعا خدا رو خواست؟

چقدر جالبه وقتی که توی این شبها از خاستگاری حضرت زینب حرف میزنن؟؟

خنده دار نیست؟؟ نه خنده دار نیست ، گریه داره ! اره واقعا گریه داره .

خدایا با این حکومت و این جامعه قراره چه بلایی سر ما بیاد؟؟؟!!

ظلم و ستم و فقر و فحشا و تن فروشی و نامردمی .

بالاترین از سیاهی توی این جامعه مگه رنگی هست؟

ایین شبها شبهای عزیزه خداست اون وقت سران این مملکت دارن به ریش ملت ساده دل میخندن.

با چی؟ با یه عکسی که افتاده روی دیوار !!! ای خدا جهل تا کی؟ نادونی تا کی؟ ما کی میخوایم

 بفهمیم؟ چقدر سخته دیدن این چیزا و حرفی نزدن . چقدر سخته .  واقعا که به غیر انسان و انسانیت

توی جامعه ما هیچ چیزی ارزون نیست ! تنها چیزی که بهاش ناچیزه انسانه؟؟؟!!!

خدایا ! بگذر از تقصیر ما .

 

 

کی نوشته ؟اسما در جمعه پنجم مهر 1387 ساعت 15:59 موضوع | لینک ثابت

سلام دوستان عزیزم .

قبولی طاعات و عبادات همه شما عزیزان رو  ازخدای بزرگ خواستارم .

خدا رو شکر میکنم که این توفیق رو داد و من تونستم با کمک شما دوستای خوبم یه

 ختم قران داشته باشم .

تصمیم دارم دوباره این کار رو تکرار کنم و دور دوم ختم قران رو هم توی وبلاگم با کمک

 شما عزیزان راه بندازم .

امیدوارم همگی با هم توی این ثواب بزرگ شریک شیم .

موفق باشید انشاالله.

قربونه همگی شما .

یا حق

اسماء

 

 

جزء اول : اقا حسین

جزء دوم : خودم

جزء سوم : اقا محمد

جزء چهارم : اقا مهدی

جزء پنجم : نرجس جون

جزء ششم: زهرا جون

جزء هفتم: زهرا جون

جزء هشتم : رامش عزیز

جزء نهم: زهرا خانوم

جزء دهم: اقا رامین

جزء یازدهم : اقا حسین

جزء دوازدهم : اقا حسین

جزء سیزدهم : هدیه جون

جزء چهاردهم: واکسی

جزء پانزدهم : واکسی

جزء شانزدهم : واکسی

جزء هفدهم:واکسی

جزء هجدهم: باران جون

جزء نوزدهم:باران جون

جزء بیستم: غریبم

جزء بیست و یکم : دعام کنید

جزء بیست و دوم: کبوتر امام رضا (ع)

جزء بیست و سوم: فریبا جون

جزء بیست و چهارم :فریبا جون

جزء بیست و پنجم : الناز جون

جزء بیست و ششم : فرزانه جون

جزء بیست و هفتم : سمیه جون

جزء بیست و هشتم: حجر و مجر

جزء بیست و نهم : گمنام

جزء سی ام : اقا محمد

 

اینم ایدی من که میتونید با این ایدی هم با من در ارتباط باشید .

asma_first_sin

 

کی نوشته ؟اسما در یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1387 ساعت 21:44 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

رفتی اما چه بگویم هیهات

تو ندانی که من آن روز غروب

زیرآن دره آرام و عبوس

به چه حالی بودم !

بی تو با حسرت وحرمان وسرشت

خلوتی داشتم آنجا که مپرس

کاش می دانستی

بی تو برمن چه گذشت

 

 

 

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

 

چه نکوتر آنکه مرغ‍‍ــی ز قفـس پریده باشد

 

پـر و بـال ما بریدند و در قفـس گشـودند

 

چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد

 

من از آن یکی گـزیدم که بجـز یکـی ندیدم

 

که میان جمله خوبان به صفت گزیده باشد

 

عجب از حبیـبم آید که ملول می نماید

 

نکند که از رقیبان سـخنی شـنیده باشد

 

اگر از کسی رسیده است به ما بدی بماند

 

به کسی مبـاد از ما که بدی رسـیده باشد.

 

 

 

 

 

 

می خواهم با کسی رهسپار شوم که دوستش می دارم

نمی خواهم بهای این همراهی را با حساب و کتاب بسنجَم

یا در اندیشه خوب و بدش باشم.

نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نه.

می خواهم بروم با آنکه دوستش می دارم.

 

 

 

 

همه هستی من آیه تاریکی است

که ترا در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتنها  و رستنهای ابدی خواهد برد

من در این آیه ترا آه کشیدم آه

من در این آیه ترا

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

 

 

کی نوشته ؟اسما در شنبه بیست و سوم شهریور 1387 ساعت 16:56 موضوع | لینک ثابت

 

سلام دوستان گلم

 

من و یکی دیگه از دوستام تصمیم گرفتیم که برای ماه مبارک رمضان یه برنامه ختم قران داشته باشیم

اینجوری که هر کدوم از شما یک جزء از قران رو انتخاب میکنید و توی نظرات وبلاگم به من میگید که

 اسمتون رو بنویسم

اینجوری ما میتونیم توی این ماه مبارک یه ختم قران به کمک هم داشته باشیم

هر کدوم از شما عزیزان که میتونید ، کوتاهی نکنید و بیاین که همگی توی این ثواب بزرگ شریک

باشیم

قربونه همگی شما

یا حق

 

 

جزء  اول :  اقا حمید

جزء دوم :  اقا مرتضی

جزء سوم : عسل جون

جزء چهارم  : عسل جون

جزء  پنجم : خودم

جزء ششم : اقا فرزاد

جزء هفتم : ریحانه جون

جزء  هشتم : اقا حسین

جزء  نهم : ریحانه جون

جزء  دهم : کربلائی

جزء  یازدهم : اوریجینال

جزء  دوازدهم : اقا لطیف

جزء   سیزدهم :اقا رامین

جزء  چهاردهم : خانم  مشایخی

جزء  پانزدهم : اقا رامین

جزء شونزدهم : اقا احمد

جزء   هفدهم : ساغر جون

جزء  هجدهم : اقا مهدی

جزء  نوزدهم : کبوتر امام رضا (ع)

جزء  بیستم : کبوتر امام رضا (ع)

جزء  بیست و یکم : اقا حسین مرزبان

جزء  بیست و دوم :اقا حسین مرزبان

جزء  بیست و سوم : اقا حسین مرزبان

جزء   بیست و چهارم:آریانا جون

جزء  بیست و پنجم : غریبم

جزء  بیست و ششم : زهرا جون

جزء  بیست و هفتم : زهرا جون

جزء   بیست و هشتم: الهام جون

جزء  بیست و نهم : واکسی

جزء  سی ام :اقا محمد

 

            

خوب ختم قران وبلاگ من هم تموم شد و با کمک شما دوستان و لطف خداوند تونستیم توی

این ماه مبارک یه ختم گرومی قران داشته باشیم .

واقعا صمیمانه از همه شما دوستای خوبم تشکر میکنم که با من همکاری کردین .

انشاالله ثواب این کار برای همگی ما محفوظه.

امیدوارم تونسته باشیم توی این ماه مبارک هر چه بهتر و بیشتر الله  رو شناخته باشیم .

خدانگهدار همگی شما عزیزان .

یا حق

اسماء  

 

کی نوشته ؟اسما در شنبه نوزدهم مرداد 1387 ساعت 15:28 موضوع | لینک ثابت

 

 

نه... من ديگر نمي خندم

نه من ديگر بروي نکسان هرگز نمي خندم

 دگر پيمان عشق جاوداني
 

با شما معروفه هاي پست هر جايي نمي بندم
 

شما کاينسان در اين پهناي محنت گستر ظلمت
 

ز قلب آسمان جهل و ناداني
 

به دريا و به صحراي اميد و عشق بي پايان اين ملت
 

تگرگ ذلت و فقر و پريشاني و موهومات مي باريد
 

شما ،‌کاندر چمن زار بدون آب اين دوران توفاني
 

بفرمان خدايان طلا ،‌ تخم فساد و يأس مي کاريد ؟
 

شما ، رقاصه هاي بي سر و بي پا
 

که با ساز هوس پرداز و افسون ساز بيگانه
 

چنين سرمست و بي قيد و سراپا زيور و نعمت
 

به بام کلبه ي فقر و بروي لاشه ي صد پاره ي زحمت

سحر تا شام مي رقصيد
 

قسم : بر آتش عصيان ايماني
 

که سوزانده است تخم يأس را در عمق قلب آرزومندم
 

که من هرگز ، بروي چون شما معروفه هاي پست هر جايي نمي خندم
 

پاي مي کوبيد و مي رقصيد
 

ليکن من ... به چشم خويش مي بينم که مي لرزيد
 

مي بينم که مي لرزيد و مي ترسيد
 

از فرياد ظلمت کوب و بيداد افکن مردم
 

که در عمق سکوت اين شب پر اضطراب و ساکت و فاني
 

خبر ها دارد از فرداي شورانگيز انساني
 

و من ... هر چند مثل ساير رزمندگان راه آزادي
 

کنون خاموش ،‌در بندم
 

ولي هرگز بروي چون شما غارتگران فکر انساني نميخندم

                                                                             کارو

 

 

 

 

 

 

 

درد
 

من اگرديوانه ام

 با زندگي بيگانه ام

 مستم اگر يا گيج و سرگردان و مدهوشم

 اگر بي صاحب و بي چيز و ناراحت

خراب اندر خراب و خانه بر دوشم

 اگر فرياد منطق هيچ تأثيري ندارد

 در دل تاريک و گنگ و لال و صاحب مرده ي گوشم

 به مرگ مادرم : مردم

 شما اي مردم عادي

 که من احساس انساني خودرا

 بر سرشک ساده ي رنج فلکت بارتان

 بي شبهه مديونم

 ميان موج وحشتنکي از بيداد اين دنيا

 در اعماق دل آغشته با خونم

هزار درد دارم

 درد دارم

                                                                               کارو

 

 

 

 

توي اين دنيايي که دروغ و ريا جاي صداقت و يکرنگي و مهربوني رو گرفته ديگه چي ارزش داره؟

توي مملکتي که از اون بزرگاش  تا اون خرده پاها براي يکمي پول بيشتر ، روزي صدبار جلو هم نوع

خودشون خم و راست ميشن ديگه چي ارزش داره؟

توي دنيايي که نفرت جاي عشق رو گرفته ديگه چي ارزش داره؟

ديگه چي مونده که براش زندگي کنيم؟

زندگي ما انسانها چي شده؟ زندگي حيواني . هر کس براي بقاي خودش بقيه رو نابود ميکنه .

خدا که فراموش شده و .........

 

خدايا خودت فرياد رس ما باش .!!

 

يا حق

 

 

کی نوشته ؟اسما در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387 ساعت 2:7 موضوع | لینک ثابت

دور مرز پرگهر صف بسته اند

 

در وطن شام و سحر سگ بسته‌اند

 

توی هر کوی و گذر سگ بسته‌اند

 

در وطن شام و سحر سگ بسته‌اند

 

توی هر کوی و گذر سگ بسته‌اند

 

از خلیج فارس این سگ مذهبان

 

تا خود بحرخزر سگ بسته‌اند

 

پاچه‌ای در مملکت سالم نماند

 

بسکه در این بوم و بر سگ بسته‌اند

 

گر بخواهی از وطن خارج شوی

 

دور مرز پر گهر سگ بسته‌اند

 

هموطن وارد بشو با احتیاط

 

چون همه جا پشت در سگ بسته‌اند

 

تا که هر فکری نیاید در سرت

 

بهر تو اطراف سر، سگ بسته‌اند

 

تا که هر شوری نیفتد در تن‌ات

 

دور و اطراف کمر سگ بسته‌اند

 

بهر تو توی اتاق خواب تو

 

طاقبازی یا دمر سگ بسته اند

 

تا کسی وارد نگردد سر زده

 

بر در علم و هنر سگ بسته‌اند

 

تا بسازند امتی بی درک و فهم

 

بهر هر صاحبنظر سگ بسته‌اند

 

بهر شاعر بهر ناشر بابت

 

قصد چاپ هر اثر سگ بسته‌اند

 

باب سانسور و برای اختناق

 

گاه توی یک خبر سگ بسته اند

 

با الفبا کرد باید احتیاط

 

چونکه در زیر و زبر سگ بسته‌اند

 

تا مبادا کام توشیرین شود

 

در صف قند و شکر سگ بسته اند

 

شرعی و عرفی، سیاسی، عاطفی

 

بهر تو از هر نظر سگ بسته‌اند

 

سگ چه سگ هائی همه خونریز و هار

 

از نژاد معتبر سگ بسته اند

 

سگ نه با آن پوزه و دندان و دم

 

بلکه در شکل بشر سگ بسته اند

 

سگ برای ظلم و بیداد آمده

 

پس به شکل آدمیزاد آمده

 

 

 

کی نوشته ؟اسما در چهارشنبه یکم خرداد 1387 ساعت 0:41 موضوع | لینک ثابت

 

 

  گر بدین سان زیست باید پست

   من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

 

    بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

 

    گر بدین سان زیست باید پاک

 

    من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

 

    یادگاری جاودانه برتر از بی بقای خاک

 

 

                                  

                                                                    الف. بامداد 

 

 

 

     کاوه آهنگر می گوید

 

      با  نگاهی گویا

 

      با لبانی خاموش

 

      قصر ضحاک هنوز آباد است

 

      تو به ویرانی این کاخ بکوش

 

                

                                                                                حمید مصدق

 

   

 

 

یه روز یه دانشمند یه آزمایش جالب انجام داد...

 

 

 اون یه اکواریم شیشه ای ساخت و اونو با یه دیوار شیشه ای دو قسمت کرد .

 

 

تو یه قسمت یه ماهی بزرگتر انداخت و در قسمت دیگه یه ماهی کوچیکتر که غذای مورد

 

 

علاقه ی ماهی بزرگه بود .

 

 

ماهی کوچیکه تنها غذای ماهی بزرگه بود و دانشمند به اون غذای دیگه ای نمی داد... او

 

 

برای خوردن ماهی کوچیکه بارها و بارها به طرفش حمله می کرد، اما هر بار به یه دیوار

 

 

 نامرئی می خورد. همون دیوار شیشه ای که اونو از غذای مورد علاقش جدا می کرد .

 

 

بالا خره بعد از مدتی از حمله به ماهی کوچیک منصرف شد. او باور کرده بود که رفتن به

 

 

اون طرف اکواریوم و خوردن ماهی کوچیکه کار غیر ممکنیه .

 

 

دانشمند شیشه ی وسط رو برداشت و راه ماهی بزرگه رو باز کرد اما ماهی بزرگه هرگز به

 

 

 سمت ماهی کوچیکه حمله نکرد. اون هرگز قدم به سمت دیگر اکواریوم نگذاشت .

 

 

 

میدانید چرا؟

 

 

 

اون دیوار شیشه ای دیگه وجود نداشت، اما ماهی بزرگه تو ذهنش یه دیوار شیشه ای ساخته

 

 

 بود. یه دیوار که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود اون دیوار باور خودش

 

 

بود. باورش به محدودیت. باورش به وجود دیوار. باورش به ناتوانی .

 

 

 

ما هم اگه خوب تو اعتقادات خودمون جستجو کنیم ، کلی دیوار شیشه ای پیدا می کنیم که

 

 

نتیجه ی مشاهدات و تجربیاتمونه و خیلی هاشون هم اون بیرون نیستن و فقط تو ذهن خود ما

 

 

وجود دارند .

 

                                                 

 

کی نوشته ؟اسما در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 ساعت 0:36 موضوع | لینک ثابت

تو را دوست می‌دارم   تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم  تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته‌ام دوست می‌دارم برای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرم برای خاطر برفی که آب می شود،برای خاطر نخستین گل  برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی‌رماندشان  تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم تو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.   جز تو ، که مرا منعکس تواند کرد؟من خود،خویشتن را بس اندک می‌بینم.    بی تو جز گستره بی کرانه نمی بینم میان گذشته و امروز. از جدار آینهَ خویش گذشتن نتوانستم می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می‌برند.   تو را دوست می دارم برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست تو را برای خاطر سلامت به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی نیست دوست می‌دارم برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم تو می پنداری که شکی ،حال آنکه به جز دلیلی نیستی تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می‌رود بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

 

کی نوشته ؟اسما در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 0:31 موضوع | لینک ثابت